Paaskriebels

Eerlijk gezegd krijg ik van Pasen altijd de kriebels. Ongemakkelijke kriebels. Ik weet dat er 2000 jaar geleden iets enorm belangrijks is gebeurd. Maar wanneer ik er wat langer over nadenk zou ik eigenlijk niet precies weten wát er gebeurd is.

Vandaar de kriebels. In mijn buik.

De kriebels helpen mij herinneren dat ik überhaupt weinig begrijp van wat er in de Bijbel staat. Wat onderwees Jezus nu eigenlijk 2000 jaar geleden? Waar leefde hij voor? Wat vormde de basis van zijn onderricht en levenshouding? Wat was zijn onderliggende boodschap? Waar nodigt Jezus mij toe uit? In welk kader kan ik zijn uitspraken en levensverhaal plaatsen? Het blijft op de een of andere manier nog steeds voor mij een soort ver-van-mijn-bed-show.

Natuurlijk ben ik bekend met de traditionele uitleg van de verhalen over Jezus, maar mijn kriebels vertellen me dat er een diepere, meer persoonlijke betekenis in verscholen zit. Wat ik zie is dat religieuze mensen Jezus vaak op een veilige en comfortabele afstand houden. Juist door hem als Koning op een voetstuk te plaatsen. Of door Jezus te vereren als Gods enige Zoon.

Ik besef me dat ik zelf Jezus ook op een veilige afstand heb gehouden. Grotendeels door mijn onbewust gebrek aan (zelf)liefde. Dit kwam vrij pijnlijk aan het licht ongeveer drie maanden na het verschijnen van mijn boek ‘God Ervaren’. Ik kreeg namelijk last van depressieve buien. Het bracht me in een enorme verwarring, schaamte en onzekerheid: hoe kon ik nou als auteur van het boek ‘God ervaren’, opeens zelf te maken krijgen met gevoelens van eenzaamheid, waardeloosheid en zinloosheid?

Achteraf kan ik zeggen dat mijn depressiviteit niet betekende dat God mij in de steek liet, maar dat Hij juist een paar stappen dichterbij kwam. Zijn licht scheen op alle plekken van niet-liefde in mij. Alle plekken en gevoelens die ik normaal gesproken bewust en onbewust angstvallig verborgen hield, kwamen hierdoor aan het licht. Ik begreep op dat moment waarom ik al die tijd de diepere betekenis van het verhaal van Jezus op een veilige afstand heb gehouden. Jezus redt niet van buitenaf, maar transformeert mij en de wereld van binnenuit! Hij brengt mij stap voor stap dichter bij mijn natuurlijke staat van liefde, die verscholen ligt onder een kunstmatige staat van afgescheidenheid.

Al tweeduizend jaar wordt er door Christenen uitgekeken naar de wederkomst van Christus. Ze turen vaak met heel hun ziel en zaligheid in de verte op zoek naar een Joodse man van ongeveer 30 jaar oud. Maar wordt het niet eens tijd voor een nieuw perspectief? Wordt het niet eens tijd dat we met z’n allen vaarwel te zeggen tegen het traditioneel Christelijke standpunt dat God maar één Zoon zou hebben in de fysieke gestalte van Jezus van Nazareth? Dat we gaan beseffen dat de naam ‘Christus’ niet voorbehouden is aan Jezus, maar getuigt van een specifieke mindset, een levenshouding en een staat van zijn, die Jezus op een ultieme manier wist te belichamen? En dat Jezus’ levensverhaal één grote uitnodiging is aan jou en mij om met hetzelfde ‘Christus bewustzijn’ als hij in het leven te staan?

Goede Vrijdag komt er aan. De dag waarop Jezus stierf aan het kruis. De dag waarop duidelijk werd dat hij ons niet ging redden op de manier waarop we dachten. De dag waarop Jezus ons de ultieme mogelijkheid heeft gegeven om te beseffen dat Christus opstaat in de simultane herinnering van ons diepste zelf, die van de ander en God.

 

Vrolijk Pasen iedereen! Groeten Joachim

 

23 t/m 25 juni 2017: kloosterweekend God Ervaren. Info: http://geinspireerdleven.nl/god-ervaren-kloosterweekend/

 

www.geinspireerdleven.nl (Progressief Christendom)

www.joachimvreeman.nl (Praktijk voor Psychosynthese)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *