Rebible: opnieuw (f)luisteren naar Bijbelverhalen

Rebible is een boek geschreven door Inez van Oord (schrijfster, oprichtster van o.a. het spirituele magazine Happinez) in gesprek met haar broer Jos van Oord (theoloog, presentator Met Hart en Ziel van NCRV/KRO). 

Rebible start met de vraag: Hoe komt het dat tegenwoordig steeds meer mensen de Bijbel links laten liggen en het vooral beschouwen als iets van ‘vroeger’? Dit ondanks dat er wereldwijd een opleving van religie en spiritualiteit gaande is en onze maatschappij doordrenkt is met verwijzingen naar de Bijbel. Bijbelverhalen zitten als het ware in ons DNA en toch kijken we in Nederland vandaag de dag voor onze zingeving vaak naar andere spirituele bronnen.

Inez: “Is er misschien een nieuwe manier om naar de verhalen te luisteren, een nieuwe manier om de bladzijden te lezen? Zijn de verhalen verkeerd uitgelegd? Zou dat zomaar kunnen?”

Haar zoek- en ontdekkingstocht samen met Jos, kan je verder lezen in het boek Rebible. 

Ik ken Jos van Oord van langer dan 25 jaar geleden toen hij nog predikant was van kerkelijk centrum ‘Het Brandpunt’ in Amersfoort. Zijn passie en bevlogenheid voor bijbelverhalen, gecombineerd met humor en rebellie met betrekking tot dogmatisch verstard Christendom, deden ‘iets’ in mij opleven. Dat ‘iets’ had ik ook al eerder als klein jongetje ervaren in een andere kerk, maar ik botste altijd op tegen de wijze waarop bijbelverhalen werden uitgelegd. Met name dus door Jos van Oord, wakkerde het vlammetje van ‘iets’ weer aan. 

Dat ‘iets’ werd uiteindelijk mijn levensmissie. In 2001 stopte ik met mijn pas begonnen baan als assistent accountant en ging Religiewetenschappen studeren. Het is voor dit moment genoeg om te zeggen dat mijn leven grotendeels in het teken heeft gestaan van het zoeken, ontdekken en beleven van het ‘iets’. Vaak ook buiten de kaders van het Christendom: niet-westerse spiritualiteit, psychologie, filosofie, etc. 

Het is pas sinds zeer recent dat ik besef dat het ‘iets’ niet iets is wat ik kan bezitten als een ‘ding’ of bereiken als een ‘punt’. Pas nu dat ik mezelf overgeef aan het gevoel dat gefaald heb in het zoeken, ontdekken en beleven van het ‘iets’, komt het ‘iets’ tevoorschijn. Eerlijk gezegd, voelt dit ergens best fucking irritant… 

Iets soortgelijks ervaar ik tijdens de wandelcoaching die ik geef: sinds drie jaar heb alle technieken losgelaten en geef ik me totaal over aan het moment. Uit het ‘(n)iets’ komen er allerlei rake vragen, inzichten, gevoelens op en weet ik precies wanneer ik wel of soms even helemaal niets moet zeggen. Vorige week had ik een zelfde soort ervaring: ik was gevraagd om de eerste avond van een nieuwe mannengroep te leiden. Ik breng dan ‘iets’ met mee, ‘iets’ in/als mezelf, meer mezelf dan ik zelf kan bedenken. In mijn leiderschap van de avond zit dan sturing, afstemming, invoelend vermogen, begrenzing, kracht, humor… Maar kan ik dit wel ‘mijn’ leiderschap noemen? 

Dank je wel trouwens wanneer je de moeite hebt genomen om dit stuk tot hier toe te lezen. 

Laat ik nog zeggen dat ik ook de andere kant geprobeerd heb: ik heb ook gebeden tot God: “Niet mijn wil, maar Uw Wil geschiedde!” Om vervolgens te wachten op een soort leiding van buitenaf dat mij over ging nemen en dat alles dan vervolgens goed zou komen. Het bleef akelig stil of ik dacht wel iets van leiding te horen, maar ergens wist ik diep van binnen dat ik mezelf voor de gek hield. 

Hoe dan in godsnaam wel? Wat als ik het niet vanuit mezelf kan doen en wat als er van buiten ook niks komt? Bestaat er überhaupt iets anders dan deze twee opties? 

Wat gebeurt er nu precies bij mij tijdens de wandelcoaching? Het is niet dat ‘ik’ totaal weg ben: ik verbind me alleen met een duidelijke intentie om volkomen open te staan voor wat er in het moment ontstaat. Ik ga echter niet van te voren bedenken wat ik ga doen. Ook maak ik mezelf niet verantwoordelijk voor het bedenken van een oplossing. Ik sta wel degelijk open voor ingevingen die mijn medewandelaar helpen bij het helen van oude pijnstukken en het oplossen van zijn/haar innerlijke blokkades. Je zou dan kunnen zeggen dat deze ingevingen van ‘buiten’ komen, omdat ik ze zelf niet bewust ergens uit een la in mijn hersenen tevoorschijn haal. Alleen komen deze ingevingen mij, paradoxaal genoeg, ergens ook enorm vertrouwd over. Ze zijn meer ‘mij’ dan ik zelf had kunnen bedenken. 

Terug naar Rebible. Het ‘iets’ dat ik al sinds heel jong intuïtief ervoer in de verhalen uit de Bijbel, heeft dezelfde energie als ‘het vertrouwde’ dat ik hierboven beschrijf. Wat nu als we met nieuwe ogen opnieuw naar de Bijbel en haar verhalen kijken? Zonder vooropgezet plan, maar wel degelijk open voor inzicht en heling. Wat gaan we dan ontdekken? 

Spreekt deze nieuwsgierigheid jou ook aan? Kom dan zondagavond 2 februari samen met mij bijbelfluisteren.

Check: www.facebook.com/events/468948770715264/ of www.geinspireerdleven.nl/bijbelfluisteraar/

Hartegroet Joachim

Een gedachte over “Rebible: opnieuw (f)luisteren naar Bijbelverhalen”

  1. Ha Joachim, zoo herkenbaar! Ik ben vanaf mijn 15e op zoek naar het geheim van deze werkelijkheid. Via de dogmatische theologie, communicatie en lichaamswerk ontdek ik gaandeweg dat er een stuwende en scheppende kracht werkzaam wil zijn in en door mij heen. Dat is een bevrijdend inzicht; ik ben niet langer individueel en autonoom.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *