Boek 40 x Jezus

Momenteel ben ik druk bezig met het schrijven aan mijn nieuwe boek 40 x Jezus – In de Voetsporen van Jezus.

Ik geef op uitnodiging wel al lezingen en/of workshops over de verhalen en onderwerpen die in het boek zullen verschijnen.

Hier alvast een voorproefje:

 

Voor de Poort van Jeruzalem

Ook ik heb alles neergelegd… Zonder precies te weten hoe en waarom, ben ik mee gerend met de massa mensen en sta ik langs de weg om Hem zo meteen voorbij te zien rijden op een ezel. Hosanna: gezegend is Hij die komt in de Naam van de Heer!

Alle mensen om mij heen zijn buiten zinnen van vreugde. Na zo lang te hebben moeten wachten, is dan nu eindelijk het zo ver: wat jarenlang door de Romeinse overheersers, maar door de religieuze machthebbers onderdrukt was, kwam nu in één keer los. Hier had het Joodse Volk jaren, nee: eeuwen, nee: millenia op gewacht. Wat hier gebeurde, was zo onwerkelijk en ging het verstand zo ver te boven…

Ik stond vooraan langs de kant van de weg en zag Hem in de verte steeds dichterbij komen. Mijn hart ging als een bezetene te keer in mijn borst. Al mijn lichaamscellen begonnen meer en meer te dansen met dezelfde uitzinnigheid als de menigte om mij heen! Nu Hij dichter en dichter bij kwam, leek het wel of Hij licht gaf!

Mensen legden hun kleren en palmtakken op de weg. Er was geen twijfel mogelijk: hier reed onze Koning! Het gejuich nam verder toe. Mensen schreeuwden, lachten, huilden, vielen neer, baden, omhelsden en kusten elkaar… en toen…

toen zag ik het gezicht van Jezus en de tranen die in Zijn ogen stonden…

Alsof iemand op de noodrem had getrapt, hielden mijn lichaamscellen op met juichen en verstomde ook onmiddellijk het geluid buiten me. Het was alsof iemand een soort cocon over me heen zette, waardoor alle geluiden naar de achtergrond gingen en pas met een paar seconden tot me doordrongen.

Ik hield op met het beschermen van mijn plek aan de kant van de weg en werd al snel naar achteren toegewerkt door al die mensen die wanhopig iets van een glimp van Jezus wilde opvangen. Dit verliep niet geheel zachtzinnig, ik kreeg een paar stompen, maar dat maakte me eigenlijk helemaal niet uit. Het was alsof ik gestoken was en geheel verlamd was geraakt. Niet alleen qua gevoel, maar al mijn zintuigen.

Eenmaal uit de menigte mensen, liep ik wat versuft naar een grote steen en ging erop zitten. Ik was versuft, verlamd, in een soort shock, maar één ding bleef uiterst helder steken op mijn netvlies: de tranen van Jezus…

Ze waren niet van vreugde of ontroering, maar van een diep verdriet… Iets in mij waarschuwde me voor het gevaar om daadwerkelijk contact te maken met Zijn tranen. Iets in mij wist wat het zou betekenen wanneer ik mij hierin verder ging verdiepen. Maar datzelfde ‘iets’ in mij wist ook dat ik eigenlijk geen andere keus had: ik was al geraakt. Ergens.

Ik zou het kunnen ontkennen, wegdrukken. Dan zou ik gewoon op de normale manier verder kunnen gaan met mijn dagelijks leven. Ik zou het kunnen vergeten. Ik zou het kunnen afdoen als iets wat ik zelf verzonnen had. Ik zou er allerlei rationele argumenten tegenover kunnen zetten. Ik zou mezelf kunnen verliezen in emoties. Ik zou… Pffff….

Mijn hoofd draaide overuren met alle opties die ik in het verleden had gebruikt om mezelf te beschermen tegen mensen, ervaringen en situaties, die te groots, te liefdevol, te intiem, te schitterend, etc. waren voor mij om te bevatten.

Dit keer was anders. Ja, ik voelde mijn weerstand én er was ook een kleine beetje bereidheid. Bereidheid om mezelf te openen. Bereidheid om mezelf niet compleet gelijk te stellen met het ‘ik’ dat zichzelf niet in staat acht om contact te maken met de verborgen grootsheid achter de tranen van Jezus.

Daar op die steen, vlak voor de Poort van Jeruzalem, begon ik ook te huilen, zonder precies te weten waarom…

In plaats van Jezus en de mensenmassa achterna te lopen, liep ik juist de andere kant op. Richting de woestijn. Richting de Leegte. Alsof op de een of andere manier de fysieke weerspiegeling van wat ik innerlijk voelde, mij zou kunnen helpen. De tranen van Jezus hadden mij verlamd in de zin mijn systeem niet meer op de normale manier functioneerde. Normaal denk ik te weten wat ik zie, ruik, proef, voel of hoor. Nu had alles in één klap haar vanzelfsprekendheid verloren. Alles wat ik tot nu toe in mijn leven geleerd had van mijn ouders, scholen, relaties, maatschappij…

Niet dat het totaal weg was. Het was net zoals eerder met de geluiden naar de achtergrond verschoven. Het is lastig om het met woorden te beschrijven, maar er zat ruimte tussen ‘ik’ en alles waarmee ‘ik’ me tot nu toe had geïdentificeerd en bezat aan kennis. ‘Ergens’ wist ik dat dit tijdelijk was: het bekende deed een stapje terug, om plaats te maken voor iets anders.

Ik hoorde een zachte, bijna fluisterende stem van binnen: “Wil je echt weten wat er achter Mijn tranen zit? Wil je weten Wie Ik Ben? Ben je in staat om vanuit je hart te luisteren naar wat ik je vertellen wil?”  

Ergens weet ik dat het niet de eerste keer is dat deze vragen aan mij gesteld worden. Ik kon tot nu toe net doen alsof ik ze niet goed gehoord had. Dit was deze keer niet meer mogelijk. Toch voelde ik dat nog steeds de keuze aan mij was.

Opnieuw stromen de tranen over mijn wangen… nog harder dan zojuist. Ik besef dat Jezus mij niet gaat redden! In ieder geval niet op de manier waarop ik altijd heb gedacht. Ik kan wachten op, bidden tot en geloven in Jezus totdat ik een ons weeg. Ik besef dat ik zelf in beweging zal moeten komen. Niet alleen en niet zonder hulp, maar wel zelf. Uit vrije wil. Uit vrije keuze.

Ik weet mijn God niet waar ik naartoe moet. Maar nu ik zojuist voor de poorten van Jeruzalem zo geraakt ben door de tranen van Jezus, wil ik eerst terug. Verder de leegte in. Op een open en nieuwe manier Zijn woorden en wijsheid herinneren. Wat heb ik over het hoofd gezien? Of, misschien liever gezegd: over het hart? Ik dacht van alles te weten over Jezus, maar voel mezelf op dit moment weer een beginneling. Precies op dat moment voel ik een bemoedigende innerlijke glimlach. Ik begin te lopen. Het is een gekke gewaarwording: hoewel ik ogenschijnlijk precies de andere kant oploop van Jezus die ik zojuist Jeruzalem heb zien binnengaan, voelt het meer als ooit tevoren dat ik loop in Zijn Voetsporen van Liefde…