Rebible: opnieuw (f)luisteren naar Bijbelverhalen

Rebible is een boek geschreven door Inez van Oord (schrijfster, oprichtster van o.a. het spirituele magazine Happinez) in gesprek met haar broer Jos van Oord (theoloog, presentator Met Hart en Ziel van NCRV/KRO). 

Rebible start met de vraag: Hoe komt het dat tegenwoordig steeds meer mensen de Bijbel links laten liggen en het vooral beschouwen als iets van ‘vroeger’? Dit ondanks dat er wereldwijd een opleving van religie en spiritualiteit gaande is en onze maatschappij doordrenkt is met verwijzingen naar de Bijbel. Bijbelverhalen zitten als het ware in ons DNA en toch kijken we in Nederland vandaag de dag voor onze zingeving vaak naar andere spirituele bronnen.

Inez: “Is er misschien een nieuwe manier om naar de verhalen te luisteren, een nieuwe manier om de bladzijden te lezen? Zijn de verhalen verkeerd uitgelegd? Zou dat zomaar kunnen?”

Haar zoek- en ontdekkingstocht samen met Jos, kan je verder lezen in het boek Rebible. 

Ik ken Jos van Oord van langer dan 25 jaar geleden toen hij nog predikant was van kerkelijk centrum ‘Het Brandpunt’ in Amersfoort. Zijn passie en bevlogenheid voor bijbelverhalen, gecombineerd met humor en rebellie met betrekking tot dogmatisch verstard Christendom, deden ‘iets’ in mij opleven. Dat ‘iets’ had ik ook al eerder als klein jongetje ervaren in een andere kerk, maar ik botste altijd op tegen de wijze waarop bijbelverhalen werden uitgelegd. Met name dus door Jos van Oord, wakkerde het vlammetje van ‘iets’ weer aan. 

Dat ‘iets’ werd uiteindelijk mijn levensmissie. In 2001 stopte ik met mijn pas begonnen baan als assistent accountant en ging Religiewetenschappen studeren. Het is voor dit moment genoeg om te zeggen dat mijn leven grotendeels in het teken heeft gestaan van het zoeken, ontdekken en beleven van het ‘iets’. Vaak ook buiten de kaders van het Christendom: niet-westerse spiritualiteit, psychologie, filosofie, etc. 

Het is pas sinds zeer recent dat ik besef dat het ‘iets’ niet iets is wat ik kan bezitten als een ‘ding’ of bereiken als een ‘punt’. Pas nu dat ik mezelf overgeef aan het gevoel dat gefaald heb in het zoeken, ontdekken en beleven van het ‘iets’, komt het ‘iets’ tevoorschijn. Eerlijk gezegd, voelt dit ergens best fucking irritant… 

Iets soortgelijks ervaar ik tijdens de wandelcoaching die ik geef: sinds drie jaar heb alle technieken losgelaten en geef ik me totaal over aan het moment. Uit het ‘(n)iets’ komen er allerlei rake vragen, inzichten, gevoelens op en weet ik precies wanneer ik wel of soms even helemaal niets moet zeggen. Vorige week had ik een zelfde soort ervaring: ik was gevraagd om de eerste avond van een nieuwe mannengroep te leiden. Ik breng dan ‘iets’ met mee, ‘iets’ in/als mezelf, meer mezelf dan ik zelf kan bedenken. In mijn leiderschap van de avond zit dan sturing, afstemming, invoelend vermogen, begrenzing, kracht, humor… Maar kan ik dit wel ‘mijn’ leiderschap noemen? 

Dank je wel trouwens wanneer je de moeite hebt genomen om dit stuk tot hier toe te lezen. 

Laat ik nog zeggen dat ik ook de andere kant geprobeerd heb: ik heb ook gebeden tot God: “Niet mijn wil, maar Uw Wil geschiedde!” Om vervolgens te wachten op een soort leiding van buitenaf dat mij over ging nemen en dat alles dan vervolgens goed zou komen. Het bleef akelig stil of ik dacht wel iets van leiding te horen, maar ergens wist ik diep van binnen dat ik mezelf voor de gek hield. 

Hoe dan in godsnaam wel? Wat als ik het niet vanuit mezelf kan doen en wat als er van buiten ook niks komt? Bestaat er überhaupt iets anders dan deze twee opties? 

Wat gebeurt er nu precies bij mij tijdens de wandelcoaching? Het is niet dat ‘ik’ totaal weg ben: ik verbind me alleen met een duidelijke intentie om volkomen open te staan voor wat er in het moment ontstaat. Ik ga echter niet van te voren bedenken wat ik ga doen. Ook maak ik mezelf niet verantwoordelijk voor het bedenken van een oplossing. Ik sta wel degelijk open voor ingevingen die mijn medewandelaar helpen bij het helen van oude pijnstukken en het oplossen van zijn/haar innerlijke blokkades. Je zou dan kunnen zeggen dat deze ingevingen van ‘buiten’ komen, omdat ik ze zelf niet bewust ergens uit een la in mijn hersenen tevoorschijn haal. Alleen komen deze ingevingen mij, paradoxaal genoeg, ergens ook enorm vertrouwd over. Ze zijn meer ‘mij’ dan ik zelf had kunnen bedenken. 

Terug naar Rebible. Het ‘iets’ dat ik al sinds heel jong intuïtief ervoer in de verhalen uit de Bijbel, heeft dezelfde energie als ‘het vertrouwde’ dat ik hierboven beschrijf. Wat nu als we met nieuwe ogen opnieuw naar de Bijbel en haar verhalen kijken? Zonder vooropgezet plan, maar wel degelijk open voor inzicht en heling. Wat gaan we dan ontdekken? 

Spreekt deze nieuwsgierigheid jou ook aan? Kom dan zondagavond 2 februari samen met mij bijbelfluisteren.

Check: www.facebook.com/events/468948770715264/ of www.geinspireerdleven.nl/bijbelfluisteraar/

Hartegroet Joachim

Waarom Bijbelverhalen?

Waarom bijbelverhalen? What’s the whole point? 

De associatie met het Christendom is uiteraard snel gemaakt, maar de reden dat ik met bijbelverhalen werk is niet perse christelijk in de ‘normale’ religieuze zin van het woord. 

Ik hanteer namelijk een heel specifieke invalshoek, namelijk: dat bijbelverhalen in oorspronkelijk bedoeld zijn als hulpmiddel om mensen te herinneren dat ze per definitie en in essentie deel uitmaken van de Fundamentele Eenheid. 

Vanuit dat perspectief staat er een traditie van duizenden jaren oud te trappelen om haar wijsheid te delen met mensen die ook bereid en moedig genoeg zijn om het pad willen gaan van een universele benadering. 

Het actuele begrippenkader van de Westerse mens is grotendeels gevormd door de christelijke traditie. Met andere woorden: zelfs mensen die nooit een bijbel hebben opengeslagen, zijn er zonder het zelf vaak te weten, via de Westerse cultuur diepgaand door beïnvloed. 

Bijbelverhalen zijn een enorm belangrijke bron van informatie. Deze verhalen werden van generatie op generatie overgeleverd. Het ging hierbij niet zozeer om letterlijke verslagen van feitelijke gebeurtenissen, maar om de kennisoverdracht van patronen en principes die in het dagelijks leven zichtbaar werden. Wat ik zie als het belangrijkste principe van bijbelverhalen is het principe van de Fundamentele Eenheid.  

Een religieuze benadering zoals het Christendom, kan daar wel of niet mee overeenstemmen. Zelf beschouw ik het bovenstaande principe als dé kern van het Christendom, maar dat wordt lang niet door iedereen zo geïnterpreteerd. Sterker nog: de Christelijke traditie heeft in de loop van de tijd bepaalde religieuze dogma’s ontwikkeld die mensen juist ervan afhouden zich te herinneren dat ze per definitie deel uitmaken van de Fundamentele Eenheid. 

Waarom is het belangrijk dat ik me dit herinner? 

Het wel of niet beseffen dat ik deel uitmaak van de Fundamentele Eenheid bepaalt de richting van mijn denken, voelen en handelen in het dagelijks leven. En uiteindelijk ook de mate waarin ik het leven als zin- en betekenisvol ervaar. De kennis dat ik deel uitmaak van de Fundamentele Eenheid staat garant voor mijn inherente waarde en die van ieder ander mens. Dit betekent dat jouw en mijn inherente waarde in werkelijkheid nergens van afhankelijk is en door niets of niemand beschadigd kan worden. 

Ten slotte terug naar de eerste vraag: Waarom bijbelverhalen? What’s the whole point? 

Bijbelverhalen functioneren als accelerators/ katalysators voor menselijke ontwikkeling. Ze bevatten wijsheden van duizenden jaren oud en maken deel uit van een levende traditie. ‘Levend’ wil zeggen: het gaat er niet zozeer om dat je (verstandelijk) gelooft wat iemand anders of een ‘heilig’ boek zegt, maar dat jij jezelf inbrengt; dat je op jouw unieke manier participeert en op jouw eigen wijze deelneemt. Het is ‘levende kennis’. Dat wil zeggen: het laat zich niet opsluiten in woorden of louter verstandelijk begrijpen; het omvat alle aspecten van het (menselijk) bestaan. Het laat zich ook niet opsluiten in één bepaalde religieuze traditie. Levende bijbelverhalen bewegen mee in de uitdrukkingsvorm van een bepaalde tijd én dagen jou en mij uit om ons te herinneren wie we werkelijk zijn. 

Dus herken je het verlangen om:

  • existentiële en spirituele vraagstukken aan te gaan.
  • jouw weerstanden en blokkades te onderzoeken en tegelijkertijd de identificatie met je lijden los te laten;
  • je potentieel en alle kwaliteiten die daarbij horen te durven (h)erkennen;

En wil je:

  • meer verdieping in je persoonlijke en/of spirituele ontwikkeling?
  • meer motivatie, energie, liefde en een duidelijker richting in je leven?

Let me know en/of kom langs bij een van de activiteiten die ik aanbied.

Hartegroet, Joachim 

Paaskriebels

Eerlijk gezegd krijg ik van Pasen altijd de kriebels. Ongemakkelijke kriebels. Ik weet dat er 2000 jaar geleden iets enorm belangrijks is gebeurd. Maar wanneer ik er wat langer over nadenk zou ik eigenlijk niet precies weten wát er gebeurd is.

Vandaar de kriebels. In mijn buik.

De kriebels helpen mij herinneren dat ik überhaupt weinig begrijp van wat er in de Bijbel staat. Wat onderwees Jezus nu eigenlijk 2000 jaar geleden? Waar leefde hij voor? Wat vormde de basis van zijn onderricht en levenshouding? Wat was zijn onderliggende boodschap? Waar nodigt Jezus mij toe uit? In welk kader kan ik zijn uitspraken en levensverhaal plaatsen? Het blijft op de een of andere manier nog steeds voor mij een soort ver-van-mijn-bed-show.

Natuurlijk ben ik bekend met de traditionele uitleg van de verhalen over Jezus, maar mijn kriebels vertellen me dat er een diepere, meer persoonlijke betekenis in verscholen zit. Wat ik zie is dat religieuze mensen Jezus vaak op een veilige en comfortabele afstand houden. Juist door hem als Koning op een voetstuk te plaatsen. Of door Jezus te vereren als Gods enige Zoon.

Ik besef me dat ik zelf Jezus ook op een veilige afstand heb gehouden. Grotendeels door mijn onbewust gebrek aan (zelf)liefde. Dit kwam vrij pijnlijk aan het licht ongeveer drie maanden na het verschijnen van mijn boek ‘God Ervaren’. Ik kreeg namelijk last van depressieve buien. Het bracht me in een enorme verwarring, schaamte en onzekerheid: hoe kon ik nou als auteur van het boek ‘God ervaren’, opeens zelf te maken krijgen met gevoelens van eenzaamheid, waardeloosheid en zinloosheid?

Achteraf kan ik zeggen dat mijn depressiviteit niet betekende dat God mij in de steek liet, maar dat Hij juist een paar stappen dichterbij kwam. Zijn licht scheen op alle plekken van niet-liefde in mij. Alle plekken en gevoelens die ik normaal gesproken bewust en onbewust angstvallig verborgen hield, kwamen hierdoor aan het licht. Ik begreep op dat moment waarom ik al die tijd de diepere betekenis van het verhaal van Jezus op een veilige afstand heb gehouden. Jezus redt niet van buitenaf, maar transformeert mij en de wereld van binnenuit! Hij brengt mij stap voor stap dichter bij mijn natuurlijke staat van liefde, die verscholen ligt onder een kunstmatige staat van afgescheidenheid.

Al tweeduizend jaar wordt er door Christenen uitgekeken naar de wederkomst van Christus. Ze turen vaak met heel hun ziel en zaligheid in de verte op zoek naar een Joodse man van ongeveer 30 jaar oud. Maar wordt het niet eens tijd voor een nieuw perspectief? Wordt het niet eens tijd dat we met z’n allen vaarwel te zeggen tegen het traditioneel Christelijke standpunt dat God maar één Zoon zou hebben in de fysieke gestalte van Jezus van Nazareth? Dat we gaan beseffen dat de naam ‘Christus’ niet voorbehouden is aan Jezus, maar getuigt van een specifieke mindset, een levenshouding en een staat van zijn, die Jezus op een ultieme manier wist te belichamen? En dat Jezus’ levensverhaal één grote uitnodiging is aan jou en mij om met hetzelfde ‘Christus bewustzijn’ als hij in het leven te staan?

Goede Vrijdag komt er aan. De dag waarop Jezus stierf aan het kruis. De dag waarop duidelijk werd dat hij ons niet ging redden op de manier waarop we dachten. De dag waarop Jezus ons de ultieme mogelijkheid heeft gegeven om te beseffen dat Christus opstaat in de simultane herinnering van ons diepste zelf, die van de ander en God.

Vrolijk Pasen iedereen! Groeten Joachim

Ben jij gek genoeg?

Het uitgangspunt van Geïnspireerd Leven is dat de boodschap van Jezus de grenzen van een specifieke religie overstijgt. Het is in werkelijkheid een uiterst persoonlijke, concrete, krachtige en inspirerende uitnodiging aan ieder mens om te leven vanuit liefde.

Niet ‘ooit’ of ‘toen’, maar NU. Niet ‘soms’ of alleen bij bepaalde mensen of bij bepaalde gelegenheden, maar ALTIJD en bij IEDEREEN. Ja: dit is een hele uitdaging en je zult af en toe voor gek versleten worden. In mijn ervaring niet alleen door anderen, maar ook door je eigen gedachten. Liefde stijgt vaak uit boven ons eigen begrip van liefde. Liefde sluit geen enkele emotie uit, is niet soft, is zoveel meer dan romantische liefde etc. Maar liefde is de moeite waard. Jij bent zelf die moeite waard. Jij bént liefde!

Wanneer andere mensen je (nog) níet als gek bestempelen, kom dan een keer naar een meditatie of een kloosterweekend van Geïnspireerd Leven. Wie weet is het nog niet te laat voor je 😉